ابن سیناقانونمزاج شناسی

مزاج فصل زمستان و بیماری‌ها و تاثیرات آن از زبان ابن سینا

فصل زمستان یکی از فصول چهارگانه ویژگیهایی دارد که بر حالت تن آدمی اثر میگذارد.

اواخر هر فصلی با اوایل فصل بعدی در تاثیر بر حالات  بدن و در نوع بیمارهای فصلی مشترک است.

زمستان

زمستان هم سرد است و هم مرطوب و علل آن نیز عکس عللی است که موجب گرمی و خشکی تابستان هستند

زمستان هضم را تقویت میکند زیرا اولا سرما، گرمای گوهر غریزی مزاج را محصور میسازد و گوهر گرمی غریزی تقویت میشود و تحلیل نمیرود.

ثانیا در زمستان میوه کم است و مردم غذاهای سبک میخورند و بعد از سیر شدن کمتر حرکت میکنند و به وسایل گرم کننده پناه میبرند.

زمستان بیشتر از هر فصلی مراره سودا را از بین میبرد و این امر مربوط به سرما و کوتاهی روز و درازی شب های این فصل است.

زمستان بیشتر از هر فصلی هوا را در خود حبس میکند و به قطع کننده و لطافت دهنده نیازمند است.

بیماری های زمستان

اکثر بیماری های زمستانی، بلغمی هستند. در زمستان بلغم بحدی افزایش میابد که حتی در “قی کردن” نیز وجود دارد. در این فصل رنگ ورم ها اکثر به سفیدی میزند و بیماریهای زکام زیاد است.

زکام با دگرگون شدن هوای پاییزی شروع میشود و بعد از آن ذات الجنب، ذات الریه، گرفتگی صدا، گلو درد، پهلو درد، پشت درد، بیماری عصبی و سر درد مزمن پدید می‌آیند و ممکن است به سکته و صرع هم بکشد.

همه این بیماری ها از محبوس شدن و افزایش مواد بلغمی پیدا میشوند. پیران و پیرسانان از زمستان رنج میبرند و میانسالان، از زمسان بهره‌ورند. در زمستان رسوب ادرار بیشتر از موقع تابستان است و مقدار ادرار نیز در این فصل بیشتر از تابستان میباشد.

منبع:
قانون جلد اول

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن